دختر با کف‌دست‌های پینه‌بسته آمد. از همان اول معلوم بود ورزشکار است.

— من هوپ هوایی کار می‌کنم. اریال. از ارتفاع نمی‌ترسم، از افتادنم نه. ولی از خیلی چیزای دیگه می‌ترسم. عشق، ناامیدی، اضطراب، همه رو چشیدم. بارها جا زدم.

— و باز اینجایی.

— هر بار یه جایی توم گفت بازم بلند شو. یاد گرفتم قوی بودن یعنی هر بار که افتادم، دوباره خودمو پیدا کنم. من هنوز کامل نیستم. ولی اول داستانم.

آقای دژاوو با لبخند به او نگاه کرد. بعد از پنجاه جلسه، اولین نفری بود که آمده بود به جای یک زخم، یک ایستادن را نشان بدهد.

— چرا اومدی اینجا؟

— راستشو بخواید؟ آگهیتون نوشته بود برای آینده. گفتم شاید آینده یه نفر مثل من رو هم لازم داشته باشه.

آقای دژاوو خندید.

— لازم داره. مطمئن باش.