پسر خندان وارد شد و با آقا منصور سر یک کتاب شعر شوخی کرده بود. بالا که آمد، هنوز لبخند داشت.

— راستش من مشکلی ندارما. بیشتر کنجکاو بودم.

— باشه. از دیشبت بگو.

لبخند آرام از صورتش رفت.

— دیشب مثل خیلی از شبا رفتم بیرون و یه کم نشستم. روزم عادی بود. خندیدم، حرف زدم، حتی بهم خوش گذشت. اگه کسی می‌پرسید حالت چطوره می‌گفتم خوبم. دروغم نبود. فقط... همه‌ش نبود.

— بقیه‌ش چی بود؟

— شب که میشه یه حالتی برمی‌گرده که اسم نداره. تنهایی وقتی زیاد تکرار بشه دیگه اتفاق نیست، میشه بخشی از شب. مثل تاریکی. کسی از تاریکی تعجب نمی‌کنه. منم دیگه نمی‌کنم. فقط بعضی شبا بیشتر حسش می‌کنم، وقتی می‌فهمم کل روز با آدما بودم و حالا یه کلمه هم ندارم که به کسی بگم.

— الان داری می‌گی.

پسر یک لحظه ماند.

— آره. عجیبه. فردا دوباره همون آدمی می‌شم که همه می‌بینن. می‌خندم، حرف می‌زنم. شاید چند ساعت خودمم یادم بره شبا چقدر فرق می‌کنم.

— یه چیزی بگم؟ اون آدمی که می‌خنده دروغ نیست. اونی که شب ساکت می‌شه هم دروغ نیست. جفتشون تویی. فقط یکیشون تماشاچی داره، یکی نه.