پسر دم در گفت «سلام عمو» و بعد عذرخواهی کرد که دیر آمده.

— چهار سالم بود بابام رفت پی کارش. تا سیزده سال خونه نیومد. از ده‌سالگی دستفروشی کردم که مامانم نره سر کار. بعد از یکی خوشم اومد، تبریزی بود. یه سال بعد فوت کرد. یه هفته بعدش فهمیدیم مامانم سرطان خون داره.

آقای دژاوو چای ریخت و استکان را با دو دست جلویش گذاشت.

— مامانت الان چطوره؟

— داره شیمی درمانی می‌کنه. من همراهش میرم.

— پس از چهار‌سالگی، هر بار یکی از تو یه چیزی گرفت، تو یه کار بیشتر برای یکی دیگه کردی.

پسر مدتی فکر کرد.

— تا حالا اینجوری نگاهش نکرده بودم.

— امشب یه کار برای خودت بکن. یه چیز کوچیک. کسی که از همه مراقبت می‌کنه باید یکیم ازش مراقبت کنه.