ظهر امیرحسینِ جوان تنها از همان مسیر برگشت. همان مسیری که همیشه دو نفره می‌رفتند. یک لحظه به سمت چپش نگاه کرد، به جای خالی.

عصر دختری آمد که حلقه‌ی نامزدی را در جیبش داشت، نه در دستش.

— چهل روز از نامزدیمون نگذشته بود. یه نفر از گذشته‌م بهش یه چیزایی گفت. دو هفته جوابمو نداد. بالاخره حلش کردیم. یه روز برام گل خرید، گفت وضع مالیم بده. بغلش کردم، گفتم با هم می‌سازیم. چند روز بعد، سر نماز بلند شدم و گوشیمو برداشتم. نامزد سابقش یه ویس برام فرستاده بود. دو ساعت. تماسا، چتا. هیچ توضیحی بهم نداد. حتی نخواست نگهم داره.

— و از همه بیشتر همین آخری اذیتت می‌کنه.

دختر با تعجب نگاهش کرد.

— آره. از کجا فهمیدی؟

— چون همه‌ی داستانتو گفتی و سر اون یکی صدات لرزید. یه آدم می‌تونه بدی رو تحمل کنه. بی‌اهمیتی رو نه. ولی اینو بدون: اینکه تلاشی برای نگه داشتنت نکرد، یه جمله‌ست درباره‌ی اون. درباره‌ی ارزش تو نیست.