پسر با کلاه کاسکت موتور زیر بغل آمد.

— اسمم عارفه. از دوازده‌سالگی کار کردم. تا هفده سالگی تنها بودم، فقط من و موتورم. اسمش ولفیه.

— ولفی؟

— آره. بعد هفده سالگی زینب اومد. بهترین دختر دنیا. ولی زندگی یه چیزی بهت می‌ده، یه چیزی می‌گیره. مادربزرگم سرطان خون داشت. دو سال بیمارستان. یه جمعه‌ی بارونی رفت.

بعد، انگار یادش افتاده باشد چیزی برای خندیدن هم دارد، گفت:

— یه دخترخاله‌ی دوساله دارم. فقط از دست من غذا می‌خوره. همه حسودیشون میشه.

— می‌دونی چرا؟ بچه‌ها آدمای امن رو بو می‌کشن. تویی که از دوازده‌سالگی کسی مراقبت نبود، شدی امن‌ترین آدمِ یه بچه‌ی دوساله.

پسر به کلاهش نگاه کرد و چیزی نگفت.