دختر اصفهانی بود و اسم محسن را با لهجه‌ی آبادانی می‌گفت، انگار از خودش یاد گرفته باشد.

— از بچگی با هم بزرگ شدیم. باباش برگشت آبادان، اون موند. رفیق داداشم بود، بعد شد عضو خانواده. یه روز فهمیدیم یه حس عجیبی بینمونه. بعد تصادف کرد. رسیدم بیمارستان، از شیشه نگاهش کردم، یه ثانیه ضربانشو دیدم، و بعد... ایستاد. بیست سالش بود.

آقای دژاوو ساکت ماند.

— اون آبادان خوابیده، من اصفهان نفس می‌کشم. دو سال گذشته. گاهی فکر می‌کنم کاش منم زودتر برم پیشش.

آقای دژاوو آرام و مستقیم پرسید:

— این فکر الان هم هست؟ به اینکه به خودت آسیب بزنی فکر می‌کنی؟

— نه. نه اون جوری. فقط خسته‌م.

— باشه. اگه یه روزی اون جوری شد، همون روز به یه نفر بگو. به من، به مامانت، به خط مشاوره، هر کی. قول؟

— قول.

— محسن چه شکلی می‌خندید؟

دختر اول جا خورد، بعد برای اولین بار لبخند زد.

— با چشماش. اول چشماش می‌خندید، بعد بقیه‌ش.

— پس تو تنها کسی نیستی که اینو می‌دونه. از امروز منم می‌دونم.