صبح پایین پنجره دو پسر با یک چمدان ایستاده بودند. امیرحسینِ جوان دسته‌ی چمدان را گرفته بود و ول نمی‌کرد. رفیقش خندید و چیزی گفت. امیرحسین هم خندید. بعد تاکسی آمد و رفت. امیرحسین تا سر خیابان دنبالش نگاه کرد و بعد همان‌جا نشست.

عصر دختری چهارده‌ساله آمد که هنوز لهجه‌ی بوشهری داشت و با مادرش به تهران آمده بود.

— کلاس ششم خونه‌مونو عوض کردیم، مدرسه‌م عوض شد. خیلی گریه کردم. روز اول فکر کردم زود دوست پیدا می‌کنم، اعتماد به نفسم بالا بود. چند ماه بعد فهمیدم کل کلاس ازم متنفرن. الان هشتمم. تو جمع نمی‌تونم حرف بزنم. هیچیم حس نمی‌کنم.

— الان داری حرف می‌زنی.

— چون شما یه نفرین. جمع نیستین.

— پس از یه نفر شروع کن. یه نفر تو مدرسه که ساکته، که اونم از جمع می‌ترسه. معمولاً هست. همیشه هست.

دختر فکر کرد.

— یه دختری هست که زنگ تفریح کتاب می‌خونه.

— فردا بپرس چی می‌خونه. فقط همین.