دختر با صدایی سرد حرف می‌زد، اما دست‌هایش آرام نمی‌گرفت.

— همیشه برای همه بودم. پیام می‌دادن، زود جواب می‌دادم. خانواده‌هاشون راضی نمی‌شدن، من راضیشون می‌کردم. بعد دیدم همه‌شو وظیفه می‌دونن. سرد شدم، عین خودشون. گفتن تو از اولم به درد نمی‌خوردی. حالا با آدمای مهربونم همون کاری رو می‌کنم که اونا با من کردن.

— و حالت بهتر شده؟

دختر شانه بالا انداخت. بعد صادقانه گفت:

— نه.

— چون اون مهربونی دروغ نبود. مال خودت بود. اونا ازت سوءاستفاده کردن، قبول. ولی حالا داری با دست خودت چیزی رو از خودت می‌گیری که اونا هیچ‌وقت نتونستن بگیرن.

— پس چیکار کنم؟ دوباره همون آدم ساده بشم؟

— مهربون باش، نه در دسترس. فرقش اینه که دفعه‌ی بعد اول ببینی به کی داری می‌دی.

«شنیدم که مردان راه خدا

دل دشمنان هم نکردند تنگ

تو را کی میسر شود این مقام

که با دوستانت خلاف است و جنگ»

سعدی، بوستان