آبان تمام شد. چهلوسه نفر. دفترچه نیمه شده. پسرِ پنجره بیکار است، با بابا قهر است، و هفتهی دیگر رفیقش میرود. من میدانم همهاش درست میشود. او نمیداند. این فاصله، سختترین چیز این سفر است.
سه سال چشم بستن روی واقعیت
دختر تاریخ امروز را گفت و بعد یک عدد دیگر.
— امروز اگه هنوز با هم بودیم، میشد سه سال و سه ماه. سه سال چشمامو بستم. میدونستم درست پیش نمیره. هزار بار گفتم تو رو خدا ببین منی هست. یه بار امتحانش کردم، گفتم میخوام تمومش کنم. یه کلمه نگفت نرو. دو ماه بعد با یکی دیگه دیدمش. خیلی هم حالش خوب بود.
— و تو هنوز میشماری.
— آره.
— میدونی چی رو میشماری؟ نه رابطه رو. روزایی رو که خودت بودی و دوست داشتی. اونا راستی بودن. مال تو بودن. فقط از فردا، شمارش رو از صفر شروع کن. روز اولِ خودت.
دختر خندید.
— فردا میشه اول آذر.
— تاریخ خوبیه.
اگر حالت خوب نیست.
بعضی قصههای این کتاب از سوگ، بیماری، خشونت در خانه و فکرِ آسیب زدن به خود حرف میزنند. اگر خواندنشان سنگین شد، کتاب را ببند و با کسی حرف بزن. لازم نیست تنها از پسش بربیایی.