دختر تند حرف می‌زد، با «قطع ارتباط»ها و «آشتی»های پشت سر هم.

— تا کلاس نهم هیچ دوستی نداشتم. دهم بالاخره یه دوست صمیمی پیدا کردم. بعد یه شب ساعت هشت ولم کرد و تنهایی برگشتم خونه. قطع کردم. آشتی کردیم. بعد فهمیدم پشتم حرف می‌زنه. قطع کردم. آشتی کردیم.

— چرا هر بار برگشتی؟

دختر این بار آرام گفت:

— چون تا نهم هیچکی رو نداشتم. یه دوست بد بهتر از هیچی بود.

— این جمله رو الان که بلند گفتی، هنوز باورش داری؟

دختر مکث کرد.

— نه خیلی.

— تو تا نهم دوست نداشتی، ولی تو دهم یاد گرفتی دوست پیدا کنی. این مهارت مال توئه، نه اون. دفعه‌ی بعد یکی بهترو پیدا می‌کنی.