پسر از اول تا آخر خودش را مقصر می‌دانست.

— من بدترین آدم بودم. اگه با دوستش حرف نمی‌زدم، اگه بیشتر دوستش می‌داشتم، اگه کمتر توقع داشتم... قبل از من خوشحال بود. می‌خندید. موهاش سفید نشده بود. همیشه می‌گفت تو آدم کمی هستی.

— این جمله‌ی آخر مال توئه یا اون؟

پسر ساکت شد.

— مال اون.

— و تو تو این ده دقیقه همه‌شو از زبون اون گفتی. یه بارم از زبون خودت بگو. تو کم گذاشتی؟

— نه. من خودمو پاره کردم.

— پس دو نفر بودین که هر دو درد کشیدین. یه رابطه می‌تونه بد تموم بشه بی‌اینکه یکی بدترین آدم دنیا باشه.

پسر نفس عمیقی کشید، انگار اولین بار از آن داستان نفس می‌کشید.