دختر هنوز کامل ننشسته بود که گفت:

— من اومدم بگم آدم نباید ببخشه. همین.

— چای می‌خوری که بیشتر بگی؟

— می‌خورم.

استکان را با دو دست گرفت.

— اول رابطه خودش بهم گفت که به همه‌ی قبلیا خیانت کرده. منم گفتم اشکال نداره، با من عوض می‌شه. یه ماه بعد با یه دختر دیگه حرف زد. بخشیدم. شش ماه بعد اولین حقوقشو گرفت، یه روز کامل غیبش زد. شب اومد گفت خیلی دوستت دارم، قدرتو می‌دونم. همونجا فهمیدم یه کاری کرده.

— چطوری فهمیدی؟

— آدم وقتی یهویی قدرتو می‌دونه، یه چیزیو گم کرده.

خندید، ولی خنده‌اش تلخ بود.

— دو روز پاش وایسادم تا گفت. با رفیقش با اولین حقوقش رفته بودن جایی که نباید می‌رفتن. تازه تو راه برگشت یادش افتاده بود که یه آدمب هم وجود داره. من دو روز تو شوک بودم. بعدشم... بازم بخشیدم.

— و الان؟

— الان همه‌ی تقصیرا افتاده گردن من و اون کات کرده.

امیرحسین چیزی نگفت. گاهی بهترین جواب، سکوتی است که آدم وقت داشته باشد حرف خودش را بشنود.

— می‌دونی چی فهمیدم؟ بخشیدن منو خوب نکرد. فقط بهش یاد داد که من می‌بخشم.

— بخشیدن بد نیست. فقط بعضیا باید از دور بخشیده بشن.

دختر این بار واقعاً خندید.