سه روز بود که امیرحسینِ جوان از جلوی پنجره رد نشده بود. آقای دژاوو می‌دانست کجاست: خانه، توی تخت، با پرده‌های کشیده. دانستنش چیزی را آسان‌تر نمی‌کرد.

عصر پسری آمد با دست‌های زبر و دیپلم برق در کیف.

— از هفت‌سالگی با بابام میرفتم سر ساختمون. یه بار وسط یه ساختمون گم شدم. همیشه حس کردم ابزارم. فقط وقتی کار سخت دارن یادم می‌افتن. مجبورم کردن برق بخونم. از کلاس سی نفره، فقط من و یه نفر دیگه دیپلم گرفتیم. با ذوق رفتم خونه گفتم. هیچی. هیچ واکنشی.

دیپلم را درآورد و گذاشت روی میز، انگار بخواهد این بار کسی ببیندش.

آقای دژاوو برداشتش، از اول تا آخر خواند. بعد بلند شد و دست پسر را فشرد.

— تبریک می‌گم. یکی از دو نفر از سی نفر. این یعنی چی، می‌دونی؟

پسر جا خورد. دستش را پس نکشید.

— اولین باره کسی تبریک میگه.

— دیر شده. ولی گفته شد.