دختر داستانش را سوم‌شخص تعریف کرد، انگار درباره‌ی کس دیگری حرف بزند.

— دختری که داستانش با مرگ پدرش شروع میشه. چهار سال خونه‌ی پدربزرگش زندگی می‌کنن. بعد مادرش ازدواج می‌کنه. سال اول خوبه. بعد یه شب، یه اتفاقی میفته و از اون به بعد همه‌چی عوض میشه. حرمتا می‌شکنه. دو سال بعد برمیگردن شهر خودشون.

آقای دژاوو نپرسید آن شب چه شد. پرسید:

— اون دختر الان امنه؟

— الان آره. دیگه اون مرد نیست.

— چرا اسم داستانتو گذاشتی پشیمونی؟

دختر به او نگاه کرد. بعد از سوم‌شخص بیرون آمد.

— چون من اول از همه فهمیدم که اون مرد داره میاد خواستگاری. و هیچی نگفتم.

— چند سالت بود؟

— ده.

— یه بچه‌ی ده‌ساله وظیفه نداره مادرشو از ازدواج باز داره. اون پشیمونی مال تو نیست. بذارش زمین.