من هم یک نفر را از تولدم جا گذاشتم. یادم نیست چرا. این بدترین نوع پشیمانی است: دلیلش را فراموش کردهای و خودش مانده.
دوستی که در کلاس چهارم پیدا کردم
پسر شاید شانزده ساله بود و داستانش را از کلاس چهارم شروع کرد.
— یه پسر تازه اومده بود کلاسمون. یه کم چاق بود. من و رفیق بچگیم مسخرهش میکردیم. رفت به معلم گفت. چند روز بعد، همون پسر اومد گفت بیا دوست بشیم.
— اون اومد؟ بعد از اینکه مسخرهش کردی؟
— آره. شدیم صمیمیترین دوستا. بعد بقیه پشتمون شایعه ساختن. با هم بد شدیم. تولدم دعوتش نکردم. حالا هم اونو ندارم، هم اعتبارم تو مدرسه رفت.
— میدونی از کل داستانت کدوم کار از همه شجاعانهتر بود؟
— کدوم؟
— کار اون. اینکه اومد گفت بیا دوست بشیم. تو بهش یه بدهی داری، نه یه بار، دو بار. شاید وقتشه این دفعه تو بری سمتش.
پسر به گوشیاش نگاه کرد. شمارهاش هنوز بود.
اگر حالت خوب نیست.
بعضی قصههای این کتاب از سوگ، بیماری، خشونت در خانه و فکرِ آسیب زدن به خود حرف میزنند. اگر خواندنشان سنگین شد، کتاب را ببند و با کسی حرف بزن. لازم نیست تنها از پسش بربیایی.