پسر با کیف گیتار آمد، اما بازش نکرد.

— همیشه اون بچه‌ای بودم که خانواده می‌خواست. حواسم بود کسی رو اذیت نکنم. چهارده سالم بود با یه دختر آشنا شدم. تازه گیتار الکتریک شروع کرده بودم. یه شب که براش می‌زدم گفت اون روزی که روی استیج باشی، منم کنارتم.

— بود؟

— ولم کرد. ولی چند سال بعد که رفتم روی سن، اونجا بود. سر حرفش وایساد. فقط هر دومون داشتیم حسرت می‌خوردیم.

آقای دژاوو به کیف گیتار اشاره کرد.

— و حالا برای کی می‌زنی؟

پسر مدتی ساکت ماند.

— نمی‌دونم. همیشه برای یه نفر زدم.

— پس بزن. الان. برای هیچکی.

پسر کیف را باز کرد. بی‌آمپلی‌فایر، گیتار الکتریک صدای نازک و خشکی داشت. از پایین آقا منصور صدا زد: «بلندتر!» پسر خندید و ادامه داد.

«این کوزه چو من عاشق زاری بوده‌ست

در بند سر زلف نگاری بوده‌ست

این دسته که بر گردن او می‌بینی

دستی‌ست که بر گردن یاری بوده‌ست»

خیام