دختر با یک کارت تبریک عید در دست آمد. مال نوروز گذشته بود، هیچ‌وقت فرستاده نشده.

— اواخر فروردین آشنا شدیم. دوقطبی داشت. حالش بد می‌شد و من خوبش می‌کردم. می‌گفت من ممکنه از خودم خسته بشم ولی از تو نه. بعد یه دختر دیگه اومد. من به خاطرش با همه‌ی پسرا قطع رابطه کرده بودم. اون همون دخترو به من ترجیح داد. من قول داده بودم عید پیشش باشم. بازم بهش تبریک گفتم.

— چرا؟

— چون قول داده بودم.

آقای دژاوو به کارت نگاه کرد.

— و این کارت؟

— این مال عیدیه که قرار بود با هم باشیم. نفرستادمش. ده ماهه تو کیفمه.

— تو به اون قولت عمل کردی. تبریک گفتی. این کارت دیگه بدهی به اون نیست؛ یه بدهی به خودته. می‌خوای اینجا بمونه؟

دختر مدتی فکر کرد. بعد کارت را گذاشت لای دفترچه، کنار آدامس موزی.