دختر وقتی می‌خندید لبش را روی دندان‌هایش می‌کشید.

— نمی‌دونم از کجا بگم. از ناظمی که جلوی همه‌ی والدین شونه‌هامو فشار می‌داد و داد می‌زد تو هیچی نمیشی؟ یا از بابام که همون شب گوشیمو شکست و زد تو صورتم؟ دندونام شکست. ماه‌ها از خجالت بیرون نرفتم.

آقای دژاوو آرام پرسید:

— الان با کی زندگی می‌کنی؟

— با مامانم. دیگه پیش اون نمیرم.

— خوبه. باشه.

مکث کرد.

— اون ناظم یه جمله گفت و رفت. شاید خودش همون روز یادش رفت. تو چند ساله هر روز داری تکرارش می‌کنی؟

— تقریباً.

— من پنجاه سالمه و آدمای زیادی دیدم که بهشون گفتن هیچی نمیشن. می‌دونی چی شدن؟ همه‌چی. همه‌چی به جز چیزی که اون آدم گفته بود.

دختر برای اولین بار بدون پوشاندن دهانش خندید.