دختر هفده‌ساله بود و جمله‌هایش را مثل کسی که مدت‌ها تمرین کرده است، مرتب می‌گفت.

— من با «زشته»، «مردم چی میگن»، «تو دختری» و «نمیشه» بزرگ شدم. اونقدر که یاد گرفتم خودمو فراموش کنم. تلخیش اینه که قبل از هر خواسته‌ای، به جای «من چی می‌خوام؟» اول فکر می‌کنم «اجازه می‌دن؟»

— الان اول کدومش اومد تو ذهنت؟ اینکه اینجا رو می‌خوای، یا اینکه اجازه می‌دن؟

دختر جا خورد. بعد لبخند زد.

— اولی. اولین بار بود.

— پس هنوز یادته چطوری. فقط تمرین لازم داره. هر روز یه چیز کوچیک که خودت انتخاب کنی. رنگ جوراب، آهنگ مسیر، کتابی که می‌خونی.

— اینا خیلی کوچیکن.

— آره. بزرگا از کوچیکا ساخته میشن.