دختر شانزده‌ساله وسط حرف زدن گوشی‌اش را نگاه کرد. عدد قند.

— از هفت‌سالگی دیابت دارم. بچه‌ی طلاقم، با اون مشکلی ندارم. تا چهارده‌سالگی کنار می‌اومدم. از اون موقع قندم پایین نمیاد، هر کاری می‌کنم. مامانم فکر می‌کنه تلاش نمی‌کنم. شبا معده‌م درد می‌گیره و بهش نمی‌گم، می‌ترسم دعوام کنه.

— مامانت بهت چی میگه؟

— نمی‌خوام غر بزنما. مامان بابای بی‌نظیری دارم. مامانم تنهاست، کار می‌کنه، هزینه‌ها رو می‌ده. بهش حق می‌دم. فقط... من اون لحظه به جای سرزنش یه نفر می‌خوام کنارم.

— این جمله‌ی آخرتو به خودش گفتی؟ همین جوری، با این مهربونی؟

— نه.

— مادری که تنهایی از یه بچه‌ی دیابتی مراقبت می‌کنه، از ترس سرزنش می‌کنه. فکر می‌کنه اگه سخت‌گیری نکنه، تو رو از دست می‌ده. بهش بگو چی لازم داری. شاید تا حالا کسی بهش نگفته.