ناخن‌های دختر بی‌رنگ بود. این را اول گفت.

— پنج شش سالم بود. مامانم یه لاک صورتی برام خرید. زدم و با ذوق رفتم نشون بابام بدم. یه هفته باهام حرف نزد. الان نوزده سالمه. هنوز هر وقت یادم میاد گریه‌م می‌گیره. می‌دونم مسخره‌ست.

— مسخره نیست. بچه اون روز لاک نشون نمی‌داد. خودشو نشون می‌داد.

دختر به ناخن‌هایش نگاه کرد.

— هنوزم وقتی می‌بینم یه بابایی دخترشو ناز می‌کنه، گریه‌م می‌گیره. بالای سرم بود و برام پدری نکرد.

— می‌خوای یه کار بکنی؟ یه لاک صورتی بخر. برای خودت. بزن، و به هیچکی نشون نده. این بار فقط مال خودت باشه.

دختر خندید و اشکش را پاک کرد.

— مامانم همون مارکو هنوز داره.