دژاوو
دژاووجایی که بهش تعلق داری
⤓ PDF
«یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد به وداعی دل غمدیده‌ی ما شاد نکرد»
حافظ
روایت ازNor banoo
از دفترچه‌ی آقای دژاوو

من هم به آرزو اولش نگفتم کارم را از دست داده‌ام. یک ماه بعد از آشناییمان گفتم. فقط گفت: «می‌دونستم.» هنوز نمی‌دانم از کجا.

۶۰
جلسه‌ی ۳۰یکشنبه، ۱۳ آبان ۱۴۰۳

قرار بود فقط برای دوستم باشد

— ٭ —

دختر از اول گفت که داستانش با دروغ شروع می‌شود.

— می‌خواستم یه پسری رو برای دوستم جور کنم. بهش دروغ گفتم. مدرسه، محله، همه‌چی. دو ماه که گذشت فهمیدم عاشقش شدم. آروم بود وقتی من عصبانی بودم. راستشو بهش گفتم. فکر می‌کردم میره. نرفت.

— و بعد؟

— یه شب گفت امشب یه دورس سبز و شلوار جین سورمه‌ای می‌پوشم. شب دوم تو یه مهمونی، یه خانومی گفت یه پسر با همین لباس یه خیابون اونورتر دعوا کرده، چاقو خورده. بیست بار زنگ زدم. یه مرد برداشت.

جمله‌اش را تمام نکرد. آقای دژاوو هم نپرسید.

— همه‌ش فکر می‌کنم اگه از اول راست گفته بودم، زودتر می‌شناختمش. وقت بیشتری داشتیم.

— ولی یه چیزو به من گفتی که خودت شاید نشنیدی. اون موند. با همه‌ی دروغا، وقتی راستشو شنید، موند. یعنی اونی که دوست داشت، همون راستی بود.

۵۹