ظهر، قبل از آمدن مراجع، پسر از جلوی پنجره رد شد. گوشی دم گوشش بود و دست آزادش در هوا تکان می‌خورد. آقای دژاوو صدایش را نمی‌شنید، ولی لب‌هایش را می‌خواند: «مامان، بسه دیگه.»

ناخواسته چشمانش را اشک گرفت.

ای کاش به اندازه تمام فریاد های خام آن روز ها در آغوش می‌گرفتمت.

دلم برات تنگ شده مامان....

اگر امروز زنگ میزدی، با آغوش باز و گوش شنوا می‌شنیدم.

یاد اون روز هایی می‌افتم که می‌گفتی: بذار من نباشم قدرمو میدونی آقا امیر

ساعت چهار، دختری آمد با یک گل آفتابگردان کوچک که روی کاور گوشی‌اش چسبانده بود.

— از اول بگم که داستانم شاید اصلاً جالب نباشه.

— اینجا قرار نیست چیزی جالب باشه. قراره مال تو باشه.

نشست و کمی با گل آفتابگردان ور رفت.

— مامان بابام از همون بچگیم با هم مشکل داشتن. من بارها صدای شکستن قلب مامانمو شنیدم. با هر دعوا می‌دیدم چطوری یه ذره دیگه می‌شکنه. بابام حتی نمی‌ذاشت بره سر خاک مادر خودش.

— و تو چیکار می‌کردی؟

— زود بزرگ شدم دیگه. تنها آرزوم این بود که شبیه بابام نشم. هنوزم همینه.

مکث کرد. انگشتش روی گل آفتابگردان ایستاد.

— ولی دارم می‌بینم که دارم می‌شم. سر یه بحث کوچیک عصبانی می‌شم، عین خودش. بی‌دلیل چند روز قهر می‌کنم. هر بار هم که سر مامانم داد می‌زنم، تمام تنم گُر می‌گیره و از خودم بدم میاد.

— مامانت برات کیه؟

برای اولین بار صدایش نرم شد.

— من خدا رو تو چشمای مامانم دیدم. همه‌ی اون شبایی که به خاطر من و خواهرم دووم آورد، وقتی هیچکی رو نداشت. خدای من مامانمه.

— پس تو فقط دو تا الگو نداشتی. یکی ازشون داد می‌زد، یکی دووم می‌آورد. عصبانیتو از اولی یاد گرفتی، اینکه بعدش تنت گر می‌گیره رو از دومی. بابات بعد از داد زدن از خودش بدش می‌اومد؟

دختر فکر کرد. بعد آرام گفت:

— نه. هیچ‌وقت.

— پس هنوز شبیهش نشدی.