ظهر امیرحسینِ جوان روی نیمکت ایستگاه اتوبوس نشست. اتوبوس آمد و رفت. بعدی هم آمد و رفت. سه ساعت همان‌جا بود، لباس کار هنوز تنش. آقای دژاوو می‌دانست امروز کدام روز است.

عصر پسری آمد که از ده‌سالگی کار کرده بود. خجالتی بود، این را از نشستنش هم می‌شد فهمید.

— دلم نیومد از بابام پول بگیرم. از ده سالگی دستم تو جیب خودم بود. بعد بابام از سه طبقه افتاد. بعد بابابزرگم فوت کرد. بعد مامانم رفت. سختیش می‌دونی کجا بود؟ شب از سر کار برگردی، هیچکی نباشه بگه خسته نباشی.

آقای دژاوو چای ریخت و گذاشت جلویش.

— خسته نباشی.

پسر خندید، بعد خنده‌اش لرزید.

— بابام دوباره زن گرفت. اولش خوب بود، بعد یه جوری رفتار کرد که انگار ما اضافه‌ایم. دیگه امیدی ندارم.

— یه پسربچه‌ی ده‌ساله رفت سر کار که باباش خجالت نکشه. اون پسربچه هنوز تویه. هر شب که میای خونه، تو بهش بگو خسته نباشی. تا وقتی یکی دیگه پیدا بشه بگه.

«از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن

فردا که نیامده است فریاد مکن

بر نامده و گذشته بنیاد مکن

حالی خوش باش و عمر بر باد مکن»

خیام