دختر یک جعبه دستمال کاغذی با خودش آورده بود و گذاشت روی میز.

— می‌دونم قراره گریه کنم. از الان آماده‌م.

— ما هم داریم. ولی مال خودت بهتره.

— داداش کوچیکم ابوالفضل قلبش مشکل داشت. سوم دبیرستان بودم که فهمیدیم. شش سال تک‌تک بیمارستانای تهران و شیراز و یزد. درس دیگه معنی نداشت. فقط اینکه قلبش یه روز بیشتر بزنه. بعد بالاخره قلب پیدا شد. یه خانواده از رشت رضایت دادن.

دستمال اول را برداشت.

— نه صبح رفت اتاق عمل. آخرین کاری که کرد این بود که منو بوسید. منم گفتم این بوسه قبول نیست، باید بیای بیرون تا من چشماتو ببوسم. ساعت هفت عصر اومد بیرون. من تنها کسی بودم که دیدمش. آخرین دیدارمون همون بود.

آقای دژاوو دستمال دوم را برایش بیرون کشید و چیزی نگفت. دختر بعد از مدتی ادامه داد:

— قبل عمل گفت منو آزاد کنید، خسته‌م. من نفهمیدم چی داره می‌خواد.

— شش سال اون قلب رو با خودش حمل کرد. و تو شش سال داشتی باهاش حملش می‌کردی. اون از تو نخواسته بود که نفهمی. فقط خواسته بود که باشی. بودی.

دختر با دستمال در دست، سر تکان داد.

— و بوسه‌ش، مریم. اون قبول بود. اون یه خداحافظی کامل بود.