پسر شانزده‌ساله با مادرش آمد. مادر گفت پایین می‌ماند، اما پسر گفت بیا، تو هم بشنو.

— من از کلاس اول درس دوست نداشتم ولی بچه‌ی شادی بودم. تا کلاس پنجم. معلممون همه رو تحقیر می‌کرد. یه آنتن ماشین قدیمی داشت، باهاش می‌زد. یه روز هاون علوم یادم رفت، جلوی همه فحشم داد و زد. آخر سالم منو انداخت. پنجمو دوباره خوندم.

— به کسی گفتی؟

پسر نگاهی به مادرش انداخت.

— همه‌مون به خونواده‌هامون گفتیم. گفتن شما بچه‌اید، الکی نگین.

مادر سرش را پایین انداخت. آقای دژاوو به او نگاه کرد، نه به پسر.

— خانم، شما اون سال چیکار می‌کردین؟

— شبا باهاش درس می‌خوندم. فکر می‌کردم مشکل از درسشه.

— مشکل از درسش نبود.

مادر اشکش را پاک کرد و دست پسرش را گرفت.

— می‌دونم. حالا می‌دونم. ببخشید مامان.

پسر چیزی نگفت. فقط دست مادرش را رها نکرد.