دختر آنقدر آرام حرف می‌زد که آقای دژاوو مبلش را جلوتر کشید.

— من هیچ‌وقت هیچی نگفتم. وقتی حق با من بود ادامه ندادم. وقتی دلمو زیر پا گذاشتن، غر نزدم، دعوا نکردم. گفتن برو، رفتم. گفتن بمون، موندم. گفتن حرف نزن، ساکت موندم. نه برای اینکه راضیشون کنم، برای اینکه دلشون نشکنه.

— و دل تو؟

— هر شب موقع خواب حرفاشون میاد سراغم. من هم هر شب ساکت‌تر میشم.

— می‌تونم یه کاری ازت بخوام؟ یه جمله بگو که هیچ‌وقت به هیچکی نگفتی. فقط یکی. بلند.

دختر مدتی به دست‌هایش نگاه کرد. بعد گفت، نه آنقدر بلند که خودش می‌خواست، ولی بلندتر از همیشه:

— حق با من بود.

بعد خندید، انگار از صدای خودش تعجب کرده باشد.

— چه عجیب بود.

— هفته‌ی بعد یه جمله‌ی دیگه.