دختر اول از همه رفت سمت پنجره.

— از اینجا خیابون معلومه ها.

— معلومه.

— منم همین جوری عاشق شدم. از پشت پنجره. چند سال خونه‌هامون روبه‌روی هم بود و ندیده بودمش. یه شب دیدمش. هر شب ساعت ده با موتورش از سر کار برمیگشت. من از ساعت نه پشت پنجره بودم که شاید ببینمش و راحت بخوابم. یه سال.

آقای دژاوو چیزی نگفت. او هم یک پنجره داشت و یک آدم که از جلویش رد می‌شد.

— بعد گفتمش. فهمیدم با یه دختر دیگه‌ست. کشیدم کنار که اون دختر حس بد نگیره. اون دختر رفت، ده تا دیگه اومدن و رفتن. ولی من دیگه جرئت نکردم.

— هنوز ساعت ده پشت پنجره‌ای؟

دختر برگشت و نگاهش کرد.

— از کجا فهمیدی؟

— چون منم یه پنجره دارم.

نشستند. مدتی هر دو به خیابان نگاه کردند.

— پنجره بد نیست. فقط اگه همه‌ی شبات پشتش بگذره، زندگی میشه همون چیزی که از پشت شیشه می‌بینی. یه شب ساعت ده برو یه جای دیگه. فقط یه شب.