صبح امیرحسینِ جوان با لباس کار رد شد، تند، نیمه‌دویدن. از شلوارش معلوم بود از دیشب عوضش نکرده. آقای دژاوو ساعت را نگاه کرد: هشت و بیست دقیقه. دیر کرده بود.

عصر دختری آمد که یک دفتر خاطرات قدیمی داشت.

— شش سالم بود مامان بابام جدا شدن. هیچ خاطره‌ای از روز اول مدرسه کنار جفتشون ندارم. نه‌سالگی گفتن وقتشه بری پیش بابات. بعد مادربزرگ، بعد دوباره بابا. بابام سه بار ازدواج کرده.

بعد ساکت شد و دفتر را باز کرد.

— یه شب ساعت ده رسیدم خونه. زن بابام پشت تلفن به یکی می‌گفت بیا این دختره رو بکش. من همون شب رفتم خونه‌ی مامانم. حالا بابام می‌خواد برگردم که به قول خودش «صحبت کنیم».

— تو چی می‌خوای؟

— نمی‌دونم. هیچکی اینو ازم نپرسیده بود.

— پس تا وقتی نمی‌دونی، جایی بمون که شب با ترس نمی‌خوابی. صحبت کردن می‌تونه صبر کنه. امنیتت نه.

دختر صفحه‌ای از دفتر را نشان داد. با خط خودش نوشته بود: «دیدی از پس این هم براومدی؟» و زیرش خالی بود.

— اینو برای خودم نوشتم، برای آینده. هنوز نمی‌دونم راست میشه یا نه.

آقای دژاوو به آن جمله نگاه کرد، به آینده‌ای که از آن آمده بود.

— میشه. من از این چیزا زیاد دیدم.