دختر پانزده‌ساله بود و باید تا ساعت پنج خانه می‌بود. به مادرش گفته بود کلاس جبرانی دارد.

— از بچگی عاشق بیرون رفتن بودم، عاشق دوست. اجازه نداشتم. دوستیامو یکییکی از دست دادم. تو جمع همسنام دروغ می‌گم که با مامان بابام رابطه‌م خوبه. کتکاشم تموم نمی‌شه. هیچ‌وقتم نفهمیدم چرا.

آقای دژاوو آرام پرسید:

— الان تو خونه جات امنه؟

دختر مکث کرد.

— نه همیشه.

— پس یه کار برای من بکن. اسم یه بزرگتر رو بگو که بهش اعتماد داری. مشاور مدرسه، خاله، مادربزرگ، هر کی.

— مشاورمون. خانم رستمی.

— این هفته باهاش حرف بزن. نه همه‌شو. همون تکه‌یی که امروز به من گفتی. کتک خوردن هیچ‌وقت بهای زندگی کردن نیست. نه تقصیر توئه، نه نتیجه‌ی کارت.

— اگه بفهمن بدتر میشه.

— مشاورت بلده چطوری کمک کنه که بدتر نشه. کارش همینه. تو فقط پانزده سالته، قرار نیست تنهایی اینو حل کنی.

دختر ساعت را نگاه کرد و بلند شد. دم در، برگشت.

— خانم رستمی. یادم می‌مونه.