دختر موقع حرف زدن دستش را جلوی دهانش می‌گرفت. نیمی از صورتش با نیمه‌ی دیگر جلو نمی‌آمد.

— شب قبل تولدم از پچ‌پچ مامان بابام فهمیدم تومور دارم. لبخند زدم و همه رو آروم کردم. گفتم از پسش برمیام. بعد از عمل فهمیدم عصب هفت صورتم از کار افتاده. مریمی که همیشه می‌خندید، دیگه نمی‌تونست بخنده.

— و حالا؟

— پیوند عصب کردم، یه سالم فیزیوتراپی. جواب داده. کمتر کجم. ولی هنوز از جلوی آینه که رد می‌شم حالم بد میشه. عکس نمی‌گیرم. موقع خندیدن دستمو می‌گیرم جلوی دهنم.

— مثل الان.

دختر دستش را پایین آورد، انگار تازه فهمیده باشد.

— مریم، من از اول جلسه دارم نگاهت می‌کنم. می‌دونی چی دیدم؟ یه دختر که شب قبل تولدش، با تومور تو سرش، بقیه رو آروم کرد. اون لبخند از صورتت نمیاد. از یه جای دیگه میاد. اون جا هیچ‌وقت فلج نشد.

دختر چیزی نگفت. بعد، آرام و نیمه، خندید. بی‌دست.