پسر با یک کوله‌پشتی که همه‌ی زندگی‌اش تویش بود آمد. این را خودش گفت، همان اول.

— یه ساله خونه ندارم. جاهایی کار می‌کنم که جای خوابم داره.

— از کجا شروع شد؟

— بابام اعتیاد داشت، مامانم جدا شد. دوازده سالم بود مامانم سرطان گرفت. پانزده سالم بود رفت. تو اون سه سال مریضی، با هزار بدبختی خودشو بیمه کرد که من مستمری بگیرم. که یه چیزی داشته باشم.

صدایش روی کلمه‌ی «مامان» هر بار کمی پایین می‌آمد.

— داییم شد قیمم. اون پولو برداشت خرج کرد. یه کمشو با شکایت پس گرفتم، دادم یه نفر برام کار کنه، اونم خورد خورد پس داد. از پانزده‌سالگی خودم کار کردم. وسایل خونه رو خریدما. فقط خونه ندارم که بذارمشون توش.

آقای دژاوو به این جمله گیر کرد.

— وسایل خونه رو خریدی؟ بی‌خونه؟

— آره. یه یخچال، یه فرش، یه سرویس ظرف. تو انبار رفیقمه.

— می‌دونی این یعنی چی؟ یعنی تو هنوز به خونه فکر می‌کنی. خیلیا تو این شرایط فقط به امشب فکر می‌کنن.

پسر شانه بالا انداخت.

— مامانم بیمار بود و به مستمری من فکر می‌کرد. از اون یاد گرفتم دیگه.

— پس اون بیمه فقط پول نبود. اینم بهت ارث رسیده. اینو هیچ داییی نمی‌تونه بالا بکشه.

برای اولین بار پسر کوله را از روی زانویش برداشت و گذاشت کنار مبل.