دختر گوشی‌اش را روی میز گذاشت، صفحه رو به پایین.

— قبل از اینکه ببینمش، شبام تاریک بود. بعد قرار شد ببینمش. هر شب با ذوق می‌خوابیدم، لباس انتخاب می‌کردم، سناریو می‌ساختم. اون روز با یه آهنگ شاد شروع شد. بهترین روزم بود. بعدش شد داداش بزرگه. از تجربه‌هاش می‌گفت. آهنگ می‌خوند، می‌خواست معروف بشه.

— می‌خواست؟

دختر روی فعل گذشته ایستاد، انگار پایش به سنگ خورده باشد.

— یه روز پیامامو جواب نداد. به همه گفتم زنگ بزنن. خبر اومد که... دیگه نیست. ولی من باور نمی‌کنم. هنوزم هر روز تو پیویش پیام می‌دم، که وقتی اومد ببینه فراموشش نکردم.

آقای دژاوو به گوشی واژگون نگاه کرد. نمی‌خواست باورش را از او بگیرد. اما نمی‌خواست هم تاییدش کند.

— پیام امروزت چی بود؟

دختر با تعجب نگاهش کرد. انگار انتظار داشت او هم مثل بقیه بگوید بس کن.

— نوشتم امروز میام یه جایی که می‌خوام ازت حرف بزنم.

— پس بگو. از اولین آهنگی که برات خوند.

و دختر گفت. نیم ساعت. با فعل حال، بعد آرام‌آرام با فعل گذشته. آقای دژاوو چیزی اصلاح نکرد.