صبح امیرحسین از کنار یک نانوایی بربری رد شد و بوی نان تازه او را از راه برگرداند. یک نان خرید، نشست لب جدول و نصفش را همان‌جا خورد. در ۱۴۳۰ این کار را نمی‌کرد. آنجا آرزو بود و صبحانه روی میز. اینجا فقط خودش بود و یک شهر که هنوز نمی‌دانست بیست‌وهفت سال بعد چه شکلی می‌شود.

ساعت پنج، پسری آمد که زودتر از او سلام کرد. مؤدب، مرتب، با یک لبخندِ آماده. از آن لبخندهایی که آدم می‌زند که کسی نپرسد حالت چطور است.

— ببخشید مزاحم شدم. اگه سرتون شلوغه می‌رم.

— اینجا کسی مزاحم نمی‌شه. بشین.

نشست، ولی لبه‌ی مبل.

— راستش من مشکل خاصی ندارم. یعنی اتفاق بدی برام نیفتاده. فقط...

— فقط؟

— من همیشه بهترینا رو برای اطرافیام خواستم. دوست داشتم وقتی با منن، بهترین لحظه‌هاشون باشه. بیشتر وقتا خودمو کوچیک می‌کردم که فقط یه لبخند بیاد رو لبشون.

— و اومد؟

— رو لب اونا آره. رو لب من نه.

یک لحظه ساکت شد. بعد انگار برای خودش ادامه داد:

— همون کسایی که دوسشون داشتم نفهمیدن چقدر برام مهمن. بعد یه جایی دیدم اون کسی که من باهاش با همه فرق داشتم، منو مثل بقیه می‌بینه. از اون موقع هر روز یکم از خانواده، از دوستام، از همه‌چی دورتر می‌شم. و هیچ‌کس هم حالمو نمی‌بینه.

— الان من دارم می‌بینم.

پسر نگاهش کرد. انگار باورش نشده باشد.

— عادت کردم بهش. مثل یه دردیه که دیگه نمی‌شه ترکش کرد. ولی می‌دونی چی می‌خوام؟ می‌خوام اونایی که تازه دارن وارد جامعه می‌شن، زودتر از من بفهمن. که باید به حال خودشون هم اهمیت بدن. من خیلی دیر فهمیدم.

— دیر؟ چند سالته؟

— بیست‌ویک.

امیرحسین بی‌اختیار خندید.

— پسرم، بیست‌ویک سالگی دیر نیست. من پنجاه سالمه و هنوز دارم یاد می‌گیرم.

پسر این بار نشست وسط مبل و تکیه داد. امیرحسین در دفترچه نوشت: