اولین باران پاییز ظهر شروع شد. امیرحسینِ جوان بی‌چتر از خیابان رد شد، آرام، انگار باران مال کس دیگری باشد. آقای دژاوو چتر آقا منصور را برداشت، تا پای پله‌ها رفت و برگشت.

ساعت پنج، پسری آمد با لباس خیس و بوی روغن موتور.

— من از بچگی تو همه‌چی اول بودم. مسابقه، مدال، حکم نفر اول. بعد رسیدم به بیست‌سالگی. اونجا دیگه مقام مهم نبود، پول مهم بود. گفتم اینم می‌برم.

— و؟

— بقالی، نونوایی، مکانیکی، کناف، نجاری، کارواش. هیچ‌جا موندگار نشدم. روزی دوازده ساعت کار می‌کنم و دخل و خرجم نمی‌خونه. اونور یکی ازدواج کرده، یکی خونه خریده، یکی رئیس شده. من تو همه‌چی بردم، جز پول.

— یه سؤال. اون مدالا رو چطوری بردی؟ یهویی؟

— نه بابا. سال‌ها تمرین.

— پس چرا فکر می‌کنی این یکی باید یهویی بشه؟ تو داری از نفر اول بودن تو یه مسابقه میای بیرون و تازه اول خط یه مسابقه‌ی دیگه‌ای. اونایی که می‌بینی خونه خریدن، بعضیاشون از خط پنجاه متری شروع کردن.

پسر با دست خیس موهایش را عقب زد.

— یعنی باختم نیست؟

— یعنی هنوز داری می‌دوی. باختن وقتیه که وایسی.