دختر در کیفش یک بسته آدامس موزی داشت. یکی را گذاشت روی میز.

— اینو عمو مصطفی بهمون می‌داد. شوهرعمه‌م. با انگشت کوچیکه سلام می‌کرد. ما رو با موتور می‌برد دور می‌داد. چایی آتیشی درست می‌کرد. آبگوشتاش... نگم از آبگوشتاش.

— بگو. من از آبگوشت خوب بدم نمیاد.

دختر خندید و بعد خنده‌اش آرام خاموش شد.

— سرطان گرفت. عمل کرد، دکترا گفتن یکی از بهترین عملا بوده. آوردنش خونه. یه شب رفتم ببینمش. دستشو بوس کردم. رنگش پریده بود. من همون‌جا سر یه چیز مسخره گریه‌م گرفت، سر اینکه بابام گوشیمو گرفته بود. عمو مصطفی گفت گریه نکن، قوی باش. قول می‌دم خوب بشم دوباره آبگوشت درست کنیم.

آقای دژاوو منتظر ماند.

— دم در برگشتم. دستشو برام تکون داد. اون نگاهو هنوز یادمه. فرداش نوه‌ی داداشش، علیرضا، با موتور تازه‌ش تصادف کرد. بیست‌ویک سالش بود. به عمو نگفتن. ولی همون شب به یکی گفت پنجره رو باز کن، می‌خوام آسمون رو ببینم. پنجره رو که باز کردن... خودشم رفت تو آسمون.

سکوت طولانی شد. آقای دژاوو بلند شد و پنجره‌ی اتاق را باز کرد. هوای آخر مهر آمد تو.

— می‌دونی تو چی به من دادی؟ نه فقط غمشو. آدامس موزی و انگشت کوچیکه و چای آتیشی رو. از امروز یکی دیگهم هست که عمو مصطفی رو می‌شناسه.

دختر آدامس را روی میز جا گذاشت. عمداً.