دختر با کارنامه‌ی کنکور آمد. تاشده و دوباره بازشده.

— روزی دوازده سیزده ساعت تو پانسیون خوندم. اینم نتیجه‌ش. مامانمم گفت تو تلاشتو نکردی. از اون روز نه می‌خورم نه می‌خوابم. الانم فقط با دارو دووم میارم.

— زیر نظر دکتر؟

— آره.

— خوبه. اینو نگه دار.

دختر با تعجب نگاهش کرد. انگار منتظر بود نصیحت بشنود.

— تازه من بچه‌ی وسطم. تا وقتی ته‌تغاری بودم همه‌ی توجها با من بود، گوگولیِ فامیل. بعد داداشم اومد. حالا شام که می‌کشن مامانم خیلی رندوم می‌گه «عه، تو هم شام می‌خواستی؟»

و خندید. از آن خنده‌هایی که کمی بعد اشک می‌شوند.

— می‌دونی چی از همه جالب‌تره؟ تو با همین حال، هنوز شوخی می‌کنی. این همون چیزیه که هیچ کنکوری ازت نمی‌گیره.

— رتبه‌م چی؟

— رتبه‌ت یه عدده از یه روز. تو یه آدمی از همه‌ی روزا. من همسن تو که بودم فکر می‌کردم اون عدد بهم میگه کی می‌شم. الان حتی یادم نیست چند بود.