پسر با یک جای زخم کمرنگ کنار ابرو آمد.

— اینو به هیچکی نگفتم. با یکی دعوام شد. مقصر من نبودم. گفت بیا سر قرار، یا حرف می‌زنیم یا دعوا، هر کی رو می‌خوای بیار. من با دو تا رفیقام هماهنگ کردم. روز قرار زنگ زدم، گفتن ما نمیایم، مشکل خودته.

— و تنها رفتی.

— فکر کردم با حرف حل میشه. اون با سه نفر اومد. خندید و زد. یکیشون چاقو درآورد. اگه دو نفر از اونجا رد نمی‌شدن...

جمله را تمام نکرد.

— رفتم خونه، لبخند زدم، گفتم زمین خوردم. همه گفتن چقدر دست‌وپاچلفتی، و خندیدن. منم خندیدم.

— از همه‌ش بدتر کدوم تکه‌ش بود؟ مشت، چاقو، یا خنده‌ی سر شام؟

پسر به او نگاه کرد، انگار کسی دست گذاشته باشد روی همان نقطه.

— رفیقام. اینکه نیومدن. بعدشم هیچی نپرسیدن.

— من می‌پرسم. حالت چطوره؟

پسر خندید، این بار بی‌دفاع.

— با اینکه گفتمش، یه کم بهتر.