صبح آقا منصور صدایش کرد پایین. دو استکان چای روی پیشخوان بود و یک عکس سیاه‌وسفیدِ لب‌پریده کنارش: چند پسر جوان با شلوارهای دمپایی، کنار یک دوچرخه.

— این منم، هفده‌سالگی. این سه تا رفیقام. یکیشون رفت آلمان، یکیشون رفت زیر خاک، یکیشونم هنوز هر جمعه میاد اینجا تخته بازی. می‌دونی چی فهمیدم؟ هر نسلی فکر می‌کنه اولین نسلیه که درد کشیده. همه‌شم راست می‌گن.

آقای دژاوو عکس را بالا گرفت. در ۱۴۳۰، او هم عکسی شبیه این داشت.

عصر، پسری آمد که مدام پایش را تکان می‌داد.

— دو سال رو یه دختر کراش داشتم. هر کاری کردم که ببیندم. ندید. افسرده شدم، خونه‌نشین شدم. بعد یه روز تو پارک دیدم یه پسر دیگه هست. فرداش استوری تولد اون پسره براش بود.

— و تو چیکار کردی؟

پایش ایستاد.

— با پسره قرار گذاشتم. سه چهار نفر بردم. زدیمش. فیلمشم فرستادم برای دختره.

آقای دژاوو چیزی نگفت. پسر منتظر بود سرزنشش کند. نکرد.

— بعدش حالت بهتر شد؟

— نه.

— چرا فکر می‌کنی اومدی اینجا؟

پسر مدتی ساکت بود.

— چون اون پسره کاری به من نکرده بود. من درد دو سالمو زدم تو صورت یکی دیگه.

— این جمله رو برای اولین بار گفتی؟

— آره.

— پس امروز یه قدم از یه ماه پیشت جلوتری. باقیشم می‌دونی چیه. یه عذرخواهی به یه پسر بی‌تقصیر.