دختر چهارده‌ساله با خاله‌اش آمده بود. خاله پایین ماند.

— من ملیسام. ده سالم بود پدربزرگم فوت کرد و مامانم سکته کرد. شبا کابوس می‌دیدم، قلبم تند می‌زد. به کسی نگفتم.

— چرا؟

— چون می‌ترسیدم مسخره‌م کنن. پارسالم شوهرخاله‌م تصادف کرد و مُرد. امسالم مامانم عمل قلب کرد. هر شب تو اتاقم بی‌صدا گریه می‌کردم. حالا مامانم خوبه. ولی من نه.

مکث کرد. لبش را گاز گرفت.

— دیروز به مامان بابام گفتم میشه منو ببرید پیش روانشناس؟ خندیدن. گفتن تو که همه‌چی داری، مشکلت چیه؟

— و امروز اومدی اینجا.

— خاله‌م آوردم. اون نخندید.

— ملیسا، یه چیزی بگم که شاید بزرگترا یادشون رفته. آدم می‌تونه همه‌چی داشته باشه و بازم ترسیده باشه. تو دو تا آدم رو از دست دادی و نزدیک بود مامانتم از دست بدی. اینکه خواستی کمک بگیری ضعف نیست. باهوشیه.

— واقعاً؟

— واقعاً. خاله‌ت از پایین صدات کنه، اینو به اونم می‌گم.