دختر بیست‌ساله بود، با یک پوشه‌ی مدارک در دست.

— از سفارت اومدم. دارم می‌رم. بدون هیچ پول و حمایتی. دیگه نمی‌تونم بمونم.

— از چی می‌ری؟

کمی فکر کرد، انگار اولین بار باشد که این را از او پرسیده‌اند.

— چهارده سالم بود مامان بابام جدا شدن. بابام تصمیم گرفت منم ول کنه. هرچی دست و پا زدم که ببیندم فایده نداشت. یه روز گفت تو دختر من نیستی، دختر زن جدیدم دخترمه. من تجربی خوندم چون اون می‌خواست. فیزیوتراپی خوندم. تو ورزشم مقام آوردم. همه‌ش برای اینکه یه ذره به چشمش بیام.

— و اومدی؟

— چند وقت پیش زنگ زدم خونه‌ش. صدای جیغ یه بچه می‌اومد. گفتن بابا داره باهاش بازی می‌کنه. همون‌جا یادم اومد که یه روزی با منم کشتی می‌گرفت. فهمیدم برای همه بلده پدری کنه، جز من.

آقای دژاوو به پوشه‌ی مدارک اشاره کرد.

— این پوشه مال کیه؟

— مال من.

— مدرک فیزیوتراپی، مقام‌های ورزشی، همه‌ش مال توئه. اونا رو گرفتی که اون ببینه، ولی تو گرفتیشون. یه روز که اونور مرز داری کار می‌کنی، هیچکی ازت نمی‌پرسه بابات کیه. می‌پرسن تو کی هستی.

دختر پوشه را به سینه فشار داد.

— من همیشه فکر می‌کردم دارم فرار می‌کنم.

— شاید داری میری سمت خودت.