ظهر صدایش از پشت شیشه هم می‌آمد. امیرحسینِ جوان وسط پیاده‌رو ایستاده بود و توی گوشی داد می‌زد: «زندگی منه، بابا! منه!» بعد گوشی را قطع کرد و مدتی همان‌جا ماند، انگار یادش رفته باشد کجا می‌رفت. آقای دژاوو پرده را کشید.

عصر دختری شانزده‌ساله آمد و بی‌اختیار با انگشت‌هایش روی لبه‌ی میز ضرب گرفت، انگار میز کلید داشته باشد.

— پیانو می‌زنی.

— از شش‌سالگی. پیانو برام فقط ساز نبود. تنها جایی بود که می‌تونستم یه چیزی بگم بی‌اینکه مجبور باشم توضیحش بدم.

— و حالا؟

— حالا نمی‌دونم. یه بار از صحنه پایینم آوردن، فقط چون دختر بودم. یه بار صدام جای یه مرد دیگه شنیده شد و بهاش شش ماه سکوت بود. ولی اینا هیچکدوم اصل ماجرا نیست.

— اصل ماجرا کیه؟

انگشت‌هایش ایستادند.

— اولین معلم پیانوم. سیزده سالم بود که رفت. بعضی آدما فقط از زندگیت نمی‌رن، یه تکه از معنیشم با خودشون می‌برن. از اون روز هر نتی می‌زنم هم صداست هم نبودنش. من سال‌ها آواز خوندم، ولی الان حتی صدای خودمو پیدا نمی‌کنم.

— ولی هنوز می‌زنی.

— آره. کلیدا هنوز زیر انگشتام نفس می‌کشن.

— شاید معلمت از همونجا داره می‌مونه. هر بار که دستتو درست می‌ذاری رو کلید، همونی که اون یادت داد.

دختر به دستش نگاه کرد، انگار اولین بار باشد که می‌بیندش.

— من همیشه فکر می‌کردم صدامو گم کردم. شاید فقط دارم با دستام حرف می‌زنم.