پسرک دوازده ساله بود و با پدرش آمده بود. پدر پایین ماند، پیش آقا منصور. پسر تنها بالا آمد، با یک کیف کوچک که از کمرش آویزان بود.

— سلام. من یونسم. اهل ارومیه. سه سالم بود یه شب تو خونه بیهوش شدم. دکتر گفت دیابت نوع یک دارم. یه ماه لب کما بودم.

کیف را نشان داد.

— این پمپ انسولینمه. همه می‌پرسن چیه.

— و تو خسته می‌شی از توضیح دادن.

— آره! شما از کجا فهمیدین؟

— حدس زدم.

یونس جدی شد، با جدیتِ بچه‌ای که متنش را حفظ کرده.

— من اومدم یه چیز بگم. این بیماری برای من محدودیت نیست. من می‌تونم بهترین نسخه‌ی خودم باشم. فقط بعضی وقتا بقیه نمی‌ذارن. معلم ورزشمون نمی‌ذاره فوتبال بازی کنم.

— تو چی بهش می‌گی؟

— هیچی. می‌شینم.

— پس یه کار کن. از دکترت یه نامه بگیر که با قندت چیکار کنی می‌تونی بازی کنی. ببر بده به معلمت. بعضی آدما از روی ترس نمی‌ذارن، نه از روی بدی.

یونس چشم‌هایش برق زد.

— اینو به بابامم می‌گم!

و پله‌ها را دوتا یکی پایین رفت.