آخرین جلسه بود. این را من می‌دانستم و دختر نمی‌دانست.

نشست و کاغذی را باز کرد و از رویش خواند، بی‌آنکه سرش را بالا بیاورد:

— گاهی دلم می‌خواد فقط یه دختر معمولی باشم. نه کسی که همیشه باید آینده‌شو بدونه. نه کسی که هر شب هزار بار به فرداش فکر کنه. هیچ‌کس نمی‌دونه چند بار وسط درس به سقف زل زدم و گفتم نکنه آخرش نتونم. از مقایسه شدن خسته‌م. نمی‌خوام بچه‌ی «خوب» کسی باشم. می‌خوام خودم باشم. فقط کاش یه نفر یه بار بهم می‌گفت...

مکث کرد. کاغذ در دستش ماند.

آقای دژاوو آرام گفت:

— لازم نیست همیشه قوی باشی. می‌تونی خسته باشی و هنوز هم دوست‌داشتنی بمونی.

دختر سرش را بالا آورد.

— این جمله رو از کجا...

— از خودت. تو کاغذت نوشته بودی. من فقط بلند خوندمش. بعضی جمله‌ها رو آدم باید از دهن یه نفر دیگه بشنوه تا باورش کنه، حتی اگه خودش نوشته باشه.

دختر گریه کرد. نه از آن گریه‌هایی که آدم را خالی می‌کند، از آن‌ها که جا باز می‌کند.

— و یه چیز دیگه: اینکه هنوز داری می‌فهمی کی هستی، نشونه‌ی عقب موندن نیست. همه هنوز داریم می‌فهمیم. من پنجاه سالمه و هنوز دارم می‌فهمم.