دختر از یک روستای کُردنشین در گلستان آمده بود و تا تهران نه ساعت در اتوبوس نشسته بود. آگهی را دخترخاله‌اش برایش عکس گرفته بود.

— بابام یه زن دیگه گرفت. من کوچیک بودم. منو برد یه جایی، زنشو دیدم، گریه کردم. از همون روز ولمون کرد. من و مامانم و خواهرم موندیم. خونه نداشتیم. الانم تو خونه‌ی خرابه‌ی مادربزرگمیم.

— قبلش چی؟ قبل از اون روز؟

— قبلش خیلی دوستم داشت. سر کار که بود، مامانم زنگ می‌زد، من یه «ب» می‌گفتم، بدوبدو می‌اومد خونه. کلی خوراکی می‌خرید.

لبخند کوچکی زد و بعد انگار از خودش بابت لبخند خجالت کشیده باشد، جمعش کرد.

— چهار ساله ندیدمش. پارسال پول فرستادن رو هم قطع کرد. زنگ هم نمی‌زد، من می‌زدم. یه بار گفت من دیگه بچه ندارم. چند روز پیشم زنگ زد گفت میرم ترکیه، از اونجا پول می‌فرستم.

— باورت شد؟

— نه. ولی از صبح هزار بار گوشیمو نگاه کردم.

آقای دژاوو خم شد جلو.

— یه چیزی رو مطمئن باش. اون روز که گریه کردی، تو چیزی رو خراب نکردی. یه بچه وقتی گریه می‌کنه که چیزی خراب شده. بابات خرابش کرده بود. تو فقط دیدی.

دختر به او خیره ماند. بعد با صدایی که انگار مال یک بچه‌ی هفت‌ساله بود، پرسید:

— واقعاً تقصیر من نبود؟

— تقصیر تو نبود.